Gdy Mia odzyskała przytomność, jej głos był słaby.
„Wytrzymałem… Myślałem, że będzie lepiej…”
Pani Reyes osunęła się na kolana.
„Stałam się osobą, której kiedyś nienawidziłam” – wyszeptała.
Carlo spojrzał na nią ze zdziwieniem.
„Kiedy wyszłam za mąż za kogoś z tej rodziny” – szlochała – „twoja babcia traktowała mnie tak samo. Obiecałam, że tego nie powtórzę. Ale powoli… zrobiłam to”.
Pielęgniarka delikatnie interweniowała.
„Pacjent nie może się stresować.”
Jednak stres już wyrządził głębokie rany.
Zwrot akcji, którego nikt się nie spodziewał
Następnego dnia lekarz zaprosił Carla na stronę.
„Jest coś jeszcze.”
Puls Carla przyspieszył.
„Podano jej jakieś leki – leki hormonalne. Nigdy nie powinno się ich podawać kobiecie w ciąży”.
Twarz Carla odpłynęła.
„Kto to dał?”
Lekarz odpowiedział spokojnie:
„To było podane w domu.”
Carlo wiedział, zanim zapytał.
Spotkał swoją matkę na korytarzu.
„Jakie lekarstwo jej podałeś?”
Jej milczenie odpowiedziało jako pierwsze.
Potem łzy.
„Myślałam, że to tonik” – płakała. „Poleciła mi go sąsiadka. Powiedziała, że doda Mii sił do dalszej pracy. Nie wiedziałam…”
Carlo zamknął oczy.
„Mamo… nie możesz podawać leków kobiecie w ciąży bez lekarza.”
„Chciałam tylko, żeby dalej zajmowała się domem” – szlochała. „Zapomniałam, że ona jest człowiekiem”.
Matka Mii wszystko podsłuchała.
„Moja córka trzy razy omal nie umarła” – powiedziała, drżąc. „I ty to nazywasz błędem?”
Pani Reyes pochyliła głowę.
